مقام و موقعيت خاندان پيامبر ( ص ) آشنا مىگرديدند ، خاندانى كه رسول خدا ( ص ) آنان را همدوش و قرين قرآن معرفى نموده است و همانند قرآن خليفه و جانشين خود قرار داده است . واقعا اگر مسلمانان قرآن را در پيشاپيش خود قرار مىدادند و از روشنايى آن كسب نور مىنمودند ، از عذاب دائمى و انحطاطى كه دامنگيرشان شده است ، در امان بودند و در پرتگاه بدبختى و ذلت سقوط نمىكردند ، نكبت‌ها و تاريكىهاى ضلالت و گمراهى آنان را بدين گونه فرا نمىگرفت ، هيچ حكمى از احكام خدا از هدف عالى خود منحرف نمىشد و هيچ قدمى از مسير صحيح و راه راست لغزش نمىكرد . ولى مسلمانان قرآن را به پشت سر انداخته ، به دوران جاهليت برگشتند و از اميال و خواسته‌هاى نامشروع‌شان پيروى نموده ، در زير پرچم باطل پناهنده گرديدند و به تدريج اختلافاتى در ميانشان پديدار شد . اين اختلافات روز به روز شديدتر گرديد تا به صورت گروه‌هاى مختلف درآمد : ( 1 ) - گروهى گروه ديگر را تفسيق و يا تكفير نموده ، ريختن خونشان و به غارت بردن اموالشان را تجويز كردند ، توهين و تاختن بر يكديگر را عبادت و وسيله تقرب به پيشگاه خداوند پنداشتند و همان اختلاف و تشتت گواه آشكارى است بر اين كه مسلمانان از قرآن فاصله گرفته ، از اسلام فرسخ‌ها دورى جسته‌اند . حديث دوم امير مؤمنان على ( ع ) ، در توصيف و تعريف قرآن چنين مىگويد : « قرآن آن نور مطلق است كه غروب و افول بر آن راه ندارد ، چراغ روشنى است كه به خموشى نمىگرايد ، آن درياى ژرف و پهناورى است كه عمق آن پيدا نيست ، آن راه راست و مستقيمى است كه رهروانش را گمراه نمىسازد ، پرتو تابانى است كه ظلمت و تاريكى به آن راه ندارد ، فيصل‌دهنده‌اى است كه دلايل آن سست نخواهد بود ، بيان واضح و روشنگرى است كه اصول و دلايل آن خلل‌ناپذير ، داروى شفابخشى است كه با داشتن آن از امراض و بيمارىها ترسى نيست ، مايهء عزت و سربلندى است كه ياران آن خوار و مغلوب نخواهند گرديد ، و حقيقتى است كه طرفدارانش بىيار و ياور نخواهند بود . قرآن گنجينهء ايمان و مركز آن است ، درياى علوم و سرچشمه دانش ، گلستان و بوستان عدالت و دادگسترى است . قرآن اساس و زيربناى اسلام و وادىهاى حق و دشت‌هاى پهناور آن است ، قرآن دريايى